جای خالی یک وسیله بهداشتی

جای خالی یک وسیله بهداشتی

وقتی که برای اولین بار در تاریخ قاجار، وسیله ای به نام " قاشق " وارد ایران شد، مردم برای استفاده از این ابزار با دو چالش بزرگ روبرو بودند: نخستین چالش، پذیرش قرار دادن یک شیء فلزی در دهان و دومین چالش، عدم مهارت لازم برای استفاده از ابزار بود.

اما استفاده درباریان قاجار از قاشق و درک مزایای بهداشتی کاربرد این ابزار در آن روزها ، باعث شد که مردم به سرعت از آن استقبال کنند تا جایی که شما در عصر حاضر به ندرت مشاهده خواهید کرد که در اماکن عمومی مثلاً در رستوران ها یا در مهمانی ها، کسی پیدا شود که هنوز با دست غذا بخورد.

امروزه مردم در سراسر دنیا ترجیح می دهند که برای شستشوی خود در سرویس های بهداشتی نیز با دست خودشان را نشویند زیرا مطالعات اخیر نشان داده است که با تماس دست به مدفوع، ضریب بهداشت فردی کاهش می یابد.

پژوهشی در سال 2013 در یک نشریه سلامت منتشر شد که در آن بیش از 3500 نفر از افراد را مورد ارزیابی قرار دادند تا بررسی کنند که این افراد پس از استفاده از توالت چه الگوی رفتاری دارند؟

مشاهدات بسیار هولناک بود :

10 درصد آنها، بدون اینکه دست خود را بشویند از سرویس بهداشتی خارج شدند.

30 درصد از این افراد، با اکراه قطره ای آب به نوک انگشتان خود زدند.

و بقیه که از ظاهرشان می شد فهمید که به بهداشت شخصی خود اهمیت می دهند، با مُشتی مایع دستشویی کف بازی کردند...

بر این اساس، پژوهشگران دریافتند که تقریباً هیچ کدام از افراد، دست های خود را به صورت صحیح و به اندازه کافی نشسته است.

 اکنون کرسی این پرسش خالی است. اگر بپذیریم همانطور که مواد غذایی با ابزار مخصوص به خود، مانند " قاشق" وارد بدن می‌شود و همچنین با ابزار مخصوص به خود، مانند "مسواک" از دهان و دندان پاک می‌شود، چرا همین مواد غذایی بعد از خروج، با ابزار مخصوص به خود، از بدن پاک نگردد؟